trots op zorg

trots op zorg

Yes, gelukt

Vandaag probeer ik mijn eigen BLOG te maken!!

Ter nagedachtenis

trots op zorgGeplaatst door Tiertsje Kuipers 2014-12-14 03:23:21
Ter nagedachtenis....

Op 23 november 2014 in de morgen is mijn lieve vrouw Tiertsje overleden aan de gevolgen van kanker...
Tijdens de afscheidsdienst op 29 november is onderstaande afscheidsbrief voorgelezen in het Fries.
Ik heb hem voor jullie vertaalt in het Nederlands. Een brief met een boodschap....

Tiertsje haar blog blijft toegankelijk voor wie dat wil. We zullen zorgen dat hij nog geruime tijd in de lucht blijft.
Alle verhalen zijn inmiddels ook digitaal opgeslagen en gaan dus niet verloren.

Bedankt dat jullie zo massaal belangstelling hebben getoond tijdens haar ziekte en overlijden.
Het was hartverwarmend. Heel erg bedankt daarvoor.

Douwe Kuipers en Kinderen.

Afscheidsbrief van Tiertsje Jacoba Kuipers-Boersma
Oudemirdum Oudemirdum
20 april 1962 23 november 2014

Voorgelezen door d.s. Teije Osinga in de dankdienst voor haar leven op zaterdag 29 november in it Klif te Oudemirdum.

Een afscheidsbrief schrijven, dat is nog niet zo makkelijk. In mijn nachtelijke gedachten heb ik hem al duizend keer geschreven...maar nu is het echt. Natuurlijk in het Fries want dat is mijn moedertaal, iemand zal hem vast vertalen voor de niet Friezen hier. In elk geval ben ik blij dat jullie hier met Douwe en mijn lieve kinderen, zusters en broers (wel of niet aangetrouwd) vrienden, dorpsgenoten collega's en mensen die op wat voor manier dan ook haar met mij verbonden voelen, mijn leven hier in Oudemirdum willen herdenken. De plaats waar ik ben geboren en getogen. Want een mooi leven dat heb ik gehad. Ik heb denk ik alles er wel uit gehaald wat er in zat voor mij.

Zelfs het laatste jaar is voor mij van onschatbare waarde geweest. Een leraar in Amsterdam op school zei tegen mij: "Bij jou moet alles kloppen, de cirkel moet rond zijn..."En zo is het maar net.
Nadat ik ziek werd heb ik alles nog een keer heel intens beleeft. De prachtige zachte winter, jammer genoeg geen sneeuw en ijs, maar misschien ook wel beter...kon ik ook niks breken. Maar wel de oudejaarsloop kunnen rennen.
Na de winter kwam al vroeg het voorjaar. Voor mijn gevoel bloeide alles uitbundiger dan ooit te voren. Het voelde als was het speciaal voor mij bedoeld. De tuin was bijna fluorescerend groen, ik kon er niet genoeg van krijgen. Wat heb ik prachtig gelopen door ons mooie Fryslân, wat kreeg ik nog een reservetijd. Ik kon zelfs met mensen die ik lief heb 120 km van de 11-stedentocht lopen. Mijn verjaardag op Paaszondag 20 april kon ik buiten vieren. Het was warm en dat gebeurt bijna nooit.
En het kon maar niet op. Na die prachtige voorjaarsweken kwam de zomer. Mijn mannen gingen naar Afrika en ik bleef achter met onze Japke. Maar het was hier bijna net zo warm als in Afrika.
Samen met Japke naar Maastricht. Luisteren naar het concert van André Rieu. Tot laat in de avond genieten op het Vrijthof. We hebben zelfs als Fryske Flowergirls een interview gegeven aan de filmers van André Rieu zijn team. We gaan nu echt waar de hele wereld over. En later naar Terschelling. Heerlijk liggen op het strand met de zon, zand en water op ons bruine vel. Het kon niet op.
Toen iedereen weer gezond en wel terug was uit Afrika, met ons eigen clubje te kamperen in Drenthe. Precies op het zelfde plekje waar we vroeger stonden toen de kinderen nog klein waren. We hebben allemaal genoten met volle teugen en het mooie weer was nog niet op.
Een beetje later in de zomer, 's morgens op blote voeten door het met dauw bedekte gras lopen om druiven van onze eigen boom te plukken. Ze waren zoeter en dikker als ooit te voren.
En nu ik dit schrijf is het herfst. Ik voel dat ik zelf ook in de herfst van mijn even ben. Tijd om tot mezelf te koen na alle drukte. Ikzelf heb altijd gezegd, er is geen eind en geen begin alleen wisseling. En zo is het ook. Ik zal doorleven in mijn kinderen en misschien zelfs mijn kleinkinderen. Zo is het altijd gegaan. Ik heb in mijn leven altijd graag een steen willen verleggen. Het hoeft niet een grote steen te zijn al is het maar een kiezelsteen...ook daardoor verander een stroom. En misschien verleg ooit iemand weer mijn steen, maar dat is niet erg. Zo is het leven.

Vandaag wil ik jullie nog een ding mee geven. Een boodschap met een opdracht.

Zoal jullie vast wel weten lopen mijn werk en hobby bij mij zo'n beetje door elkaar. Mijn werk in de ouderenzorg/dementiezorg is altijd mijn passie geweest. Het was meer dan alleen mijn werk. De mensen waar ik kwam waren meer dan de mensen die ik op dat moment zag. Het mens dat nu oud en krakkemikkig is, is ook een kleine baby geweest en heeft gedronken aan de moederborst. De baby werd kind en heeft gespeeld met knikkers, poppen, hoepels en touwtje gesprongen. Het kind werd groter en werd verliefd, kreeg zijn eerste kus, raakte aan het werk en kreeg zelf kinderen. Stond midden in het leven. En nu is diegene oud en langzaam laat het lichaam het afweten. En niet alleen het lichaam wordt krakkemikkig, maar ook de geest. Vroeger zij men dat zo mooi, iemand werd kinds. Nu krijg je van de dokter de diagnose DEMENTIE! En geloof maar dat dat hard aankomt. En dan kom ik of iemand van mijn collega's op de proppen om een stukje begeleiding te geven. We proberen de patiënt een stukje van het leven bij de hand te nemen en te helpen in deze soms zo mistige wereld waarin de weg soms zo ontzettend eenzaam is.
Toen ik zelf in december 2013 de diagnose darmkanker met uitzaaiingen in de lever kreeg, kon ik nog goed bedenken wat ik wel of niet wou. Mijn geest was gelukkig nog helder genoeg. We krijgen veel aandacht van lieve mensen in de vorm van kaarten, bezoek, bloemen en noch veel meer. Wat helpt dat om zo'n moeilijke tijd door te komen. Een warme deken.
De diagnose dementie is net zo goed ongeneeslijk en leid uiteindelijk tot de dood. Maar in de tijd dat ik deze mensen begeleiden mocht, zag ik sporadisch een kaartje, bezoek of een bloemetje. Het is een ziekte die we mijden..we weten ons er geen raad mee. Maar wat voelen deze patiënten en hun naasten hun vaak eenzaam en machteloos in de strijd tegen de dementie. Zelfs dokters en dominees weten er vaak geen raad mee, terwijl 1 op de 3 vrouwen en 1 op de 5 mannen deze verschrikkelijke ziekte krijgt.

Mijn laatste wens is dat jullie met elkaar aandacht hebben voor deze mensen. Het liefst net zoveel als Douwe , de kinderen en ik de afgelopen tijd hebben gehad. Dankje dankje dankje wel lieve mensen voor alles wat jullie voor mij en ons betekend hebben.

Mijn wezen is voor altijd vrij



  • Reacties(10)//www.ambassadeursijke.nl/#post797

Vriendschap voor het leven

trots op zorgGeplaatst door Tiertsje Kuipers 2014-10-30 06:11:07

Gedachten en verhalen op papier zetten gaat de ene dag beter dan de ander. Typen lukt niet meer dus heb ik een anderen manier bedacht want ik wil zo graag nog zoveel vertellen. Maar langzaam maar zeker laat mijn lichaam het af weten. Gelukkig heb ik iedere dag lieve mensen die me helpen en verzorgen, partner, kinderen, zussen en vriendinnen. Ieder heeft zo zijn eigen zorgtaken. Schrijven lukt dus mondjes maat op papier in bed en wordt voor mij overgetypt op mijn blog. En wie zou dit beter kunnen dan mijn vriendin Tiertsje. Zoals de meesten w.s. wel weten is mijn echte naam Tiertsje en heet mijn hartsvriendin ook Tiertsje. Al vanaf ons 10e jaar zijn we vriendinnen door dik en dun. En dan ook nog dezelfde naam. Volgens internet gegevens zijn er maar zo'n 11 Tiertsjes in Nederland. Niet zo dik bezaaid dus een bijna uitstervend "ras" Als we vroeger buiten de provincie ergens voor het eerst waren en we moesten ons voorstellen dachten mensen vaak dat we een grapje maakten. Het was ook wel bijzonder Tiertsje & Tiertsje of te wel Tiertsje S & Tiertsje B. Samen naar de lager school, samen op kamp, samen naar de Mavo nog weer later beiden de verpleging in. Tiertsje S in Sneek en ik in Heerenveen. Later beiden in Sondel gewoond, getrouwd en kinderen gekregen. Ook de kinderen hebben weer een bijzondere band. We hebben zelf één keer met alle kinderen en aanhang medewerking verleend met zang en muziek in de kerstnachtdienst . Ook hebben we samen nachtdienst gedaan in het zorgcentrum waar T. Smink haar ouders woonden, mijn "pleegouders" Bewoners dachten vaak dat er maar één Tiertsje was. Had ik bijvoorbeeld 's nachts gewerkt en ging Tiertsje S overdag naar haar ouders....zeiden de bewoners:"Bent u hier nou nog" Eerst probeerden we het wel uit te leggen, later lieten we het maar zo. Wie beter dan Tiertsje zou mijn blogs kunnen plaatsen? Een mooie oplossing en ik hoop nog voor een hele tijd.

  • Reacties(9)//www.ambassadeursijke.nl/#post796

Een zonderling

trots op zorgGeplaatst door Tiertsje Kuipers 2014-10-23 05:46:40

De zonderling

Meint zo zal ik hem maar noemen, is denk ik enigszins mensenschuw, Meint is in de loop der jaren het vertrouwen in de mensheid verloren. Meint is bang dat na het herseninfarct van een aantal jaren terug zijn verstand minder wordt. Hij heeft hierdoor veel last van onrust. Meint heeft het met de assistente van de huisarts besproken. Ooit heeft de GGZ geprobeerd Meint uit zijn sociaal isolement te krijgen, maar deze mensen heeft Meint de deur gewezen. De assistente van de dokter heeft bedacht dat ik hem misschien zou kunnen begeleiden. Ik kan het Meint niet bellen want hij heeft geen telefoon. Ik ga dus op een dag op de "dolle rûs" naar hem toe. Een voordeurbel kan ik niet vinden dus ik roep luid en duidelijk door de brievenbus: "Folluk hier Tiertsje van Tinz...." Het blijft lang stil, maar uiteindelijk hoor ik wat gestommel uit de gang komen. Stotterend zegt een broze stem in half Fries half Twents: "het past nu niet, kan geen bezoek ontvangen" Wanneer kan ik langs komen? vraag ik aan Meint. "Zodra ik klaar ben met opruimen kunt u komen...." antwoordt Meint vaag. "En wanneer is dat ongeveer?". "Probeer over 3 weken maar weer " zo gezegd zo gedaan. 3 Weken later sta ik weer voor de deur en mag via de achterdeur binnen komen. Maar eerst is daar de schutting ik zie geen in of uitgang in deze vestingmuur. Maar na lang tasten en proberen lukt het me om binnen te komen. Ik maak kennis met Meint, Meint is nog geen 65 jaar, kort gedrongen type met half lang grijs haar. Een houthakkers jurk aan, joggingbroek aan en ugop v.d. action aan de voeten. In de kamer is het donker, terwijl het nog geen 4 uur is. De gordijnen zijn dicht, er staan een paar brandende kaarsen op de tafel en op het dressoir staat een kleurig versierde nepkerstboom. Vanuit de hoek in de kamer klinkt Tiroolse muziek. Meint verontschuldigt zich voor de opgestapelde bananen dozen her en der verspreid door de kamer. Ik laat hem weten dat het mij niet stoort. Ik ga in de luie rookstoel zitten welke Meint mij aan biedt. Hij vraagt of ik koffie blief. Ik sla het niet af. Meint zegt dat ik maar moet testen want het is lang gelden dat hij zelf koffie heeft gezet. De koffie smaakt goed. En dan begint Meint te vertellen over zijn levensloop, soms hortend en stotend. Eén ding is zeker, zijn leven is niet over rozen gegaan. Ik zit stil naast hem, neem af en toe een slokje warme koffie en luister.... Meint raakt steeds meer op dreef. Na ruim een uur laat Meint mij weten dat hij moe is, maar hij wil wel graag dat ik weer terug kom. Zo te zien vertrouwt hij mij. Langzaam maar zeker leer ik Meint steeds beter kennen en wordt hij rustiger. Het voelt voor hem goed dat ik hem na een aantal jaren goed ken, dat mocht er iets met hem gebeuren ik goed weet wat Meint wel en niet zou willen. En dan word ik ziek en moet ik mijn afspraak met Meint afzeggen. Maar hij is mij voor, hij heeft mijn voicemail in gesproken dat ik maandag a.s. niet langs kan komen want hij moet naar de internist. Hij heeft zelfs zijn geheime 06 nr. voor mij ingesproken. Ik heb de situatie overgedragen aan de huisarts. Hoe het verder moet/zal gaan met Meint? Ik heb geen idee. Ik hoop dat er iemand komt waar hij weer opnieuw zijn verhaal kwijt kan en waar hij een onvoorwaardelijk vertrouwen in heeft.

  • Reacties(3)//www.ambassadeursijke.nl/#post795

Overlijdensbericht

trots op zorgGeplaatst door Tiertsje Kuipers 2014-10-16 03:00:40
Een rouwbrief bij de post

Vandaag weer een grote stapel kaartjes bij de post.
Het is hartverwarmend te zien hoeveel mensen er in deze moeilijke tijd om ons heen staan.
Maar er is ook een kaart aan mij gericht welke er eigenlijk niet tussen hoort, een rouwbrief.....praktisch alle mensen die ik begeleid heb zijn mensen van de dag.
Wie zou er overleden zijn?
Als ik de brief open zie ik niet een oud gezicht, maar een jonge vrouw.
Ik schrik, het is Wietske. Wietske is overleden en ze is nog 5 jaar jonger dan ik ben.
Wietske en ik zijn tegelijk ziek geworden. Beide zijn we het gevecht tegen kanker aangegaan en uiteindelijk zullen we de strijd ook beide moeten verliezen.
Ik ken Wietske al zo'n 4 jaar, ik begeleid haar moeder. Moeder heeft de ziekte van Alzheimer.
Wietske heeft nog een broer en zus en zijn alle 3 erg begaan met het wel en wee van mem.
Sinds mevr. haar partner al op jonge leeftijd overleden is, is het stel nog hechter geworden.
Bijna 2 jaar terug is mem verhuisd van de straatweg naar het mooie nieuwe appartementen complex en dit voldoet prima.
Mem had eigenlijk verder niks te wensen, maar toen werd haar jongste dochter Wietske ziek en ook haar begeleidster Tiertsje.
Mem heeft het er erg moeilijk mee. Op de dag dat mijn brief de deur uit gaat dat ik met mijn werk stop krijg ik een mail van Wietske haar zus. Het gaat niet goed en zaterdag gaan ze het aan hun mem vertellen, misschien dat ik hun nog advies kan geven.
Ik kan nog wel advies via de mail geven maar moet helaas vertellen dat het ook met mij niet goed gaat en dat ik mijn werkzaamheden binnenkort neer moet leggen.
En dan nu nog geen 2 weken later een rouwbrief. Ik had graag een arm om de mem van Wietske geslagen en in dikke krûp gegeven!





  • Reacties(8)//www.ambassadeursijke.nl/#post794

Dieren

trots op zorgGeplaatst door Tiertsje Kuipers 2014-10-15 00:57:39
Tijdens mijn werk als casemanager dementie heb ik niet alleen met mensen te maken gehad maar ook met veel dieren. En dan vooral met honden, de laatste weken vraag ik me af zouden ze ook heimwee hebben naar mij? Er was bijvoorbeeld Herta van de oude boer, Herta kon eerst altijd boos reageren op mij als ik kwam...maar op een gegeven moment kwispelde hij als ik er was. En dan de mooie airedail terrier, het arme beestje leed zelf aan dementie en werd er door de dierenarts voor behandeld. Ze kreeg pillen tegen hallucinaties en gedragsstoornissen, maar was altijd enthousiast als ik langs kwam. Mij vergat ze in ieder geval niet, maar nu misschien wel. En de mooie kleine keeshond Amy, een "pronkje" ik ken haar vanaf de tijd dat ze nog puppie was. De oude shelty paste altijd op zijn baasje, maar toen die minder werd kwam Amy. In het begin was Amy wat te enthousiast naar zijn baasje. Ze kon hem amper de baas, maar nu de oude shelty dood is past ze op haar demente baasje als geen ander. Ze blaft altijd waarschuwend als ik kom, maar als ze me ziet is het goed, dan komt ze op mijn schoot zitten en wil me wel bijna opeten. Ze zal me nu vast missen, ik haar in ieder geval wel. En dan was er nog Femke, de allereerste keer dat ik bij Femke haar baas kwam dacht ik; wat een nerveuze hond! Maar Femke vertolkte vlekkeloos de gevoelens van haar baasje. Hoe langer ik over de vloer kwam, hoe rustiger Femke werd. Aan Femke haar gedrag meette ik de gevoelens van haar baasje af. En dan is er natuurlijk nog Rocco, Rocco is zeker "onwennig" van me. Altijd als ik kwam, ging ik samen met de baas een blokje om met Rocco. De laatste tijd moest ik zelfs de riem vast houden. Rocco, het spijt me dat ik niet afscheid van je heb kunnen nemen. Ik hoop dat je nog heel lang goed op je baasje blijft passen! En er zijn vast nog dieren/honden welke ik ben vergeten...jongens, het ga jullie goed.

  • Reacties(2)//www.ambassadeursijke.nl/#post793

Herfststorm

trots op zorgGeplaatst door Tiertsje Kuipers 2014-10-08 06:45:07
Afscheid nemen van oude Tadema, dat is iets wat ik denk ik nog het moeilijkst vind.
Hij heeft mijn brief gekregen en heeft aan de thuiszorg verteld dat het hem erg spijt dat ik niet weer kom...
Hij zag erg op tegen de herfst en de winter. Vanuit zijn vertrouwde sta-opstoel genoot hij van een zomer die maar niet ten einde kwam.
En nu zijn daar dan toch de stormen in de herfst van zijn leven, ik denk aan hem als ik in mijn bed voor het raam lig en de bomen zie zwiepen door de harde wind. Hij zal nu wel weer somber zijn of worden.
Het werd altijd een beetje licht in zijn sombere huis als ik langs kwam. Dan stak hij een kaarsje op en ik ging naast of tegenover hem zitten luisteren. Hij noemde mij zijn biechtmoeder. Ik vroeg hem wel eens of er wel eens een dominee of ouderling langs kwam. Kort maar krachtig was zijn antwoord: " ik ha jo!"
De laatste maanden zat hij overdag in zijn sta-opstoel en sliep er 's nachts in, hij vond dat wel gemakkelijk zo. Hoefde zich 's ochtends niet te kleden, alleen de stoel in zit stand en een kam door het haar en hij was weer het "heertje"
Eens per week liet hij zich douchen. Lopen ging steeds moeizamer, en hij had veel pijn in zijn stramme rug.
Hij geniet van de warme maaltijd welke hij dagelijks persoonlijk bezorgd krijgt van de kok van het plaatselijk restaurant, een hoogte punt van de dag. 's Avonds een biertje (of meer....) een emmer naast de stoel voor de noodzakelijke behoeften en meer heeft Tadema niet nodig.
Oh ja toch nog iets, zijn sigaretjes die mogen we hem ook niet ontnemen. Gelukkig zorgt zijn rokerij nog niet voor gevaarlijke situaties.
Ik denk dat ik hem misschien nog wel meer zal missen dan hij mij, want voor hem heeft Alzheimer een mild verloop. Waarschijnlijk vergeet hij mij binnenkort...
Ooit belde hij mij op mijn mobiele telefoon en zei: "Bent u uw telefoon vergeten? Ik denk dat hij hier op tafel is blijven liggen." waarop mijn antwoord: "Dan kan u mij toch niet bellen...." We hebben er samen smakelijk om gelachen.
Meneer Tadema ik wens u een herfst en winter met veel zonnestralen toe!

  • Reacties(13)//www.ambassadeursijke.nl/#post792

Een sms-je

trots op zorgGeplaatst door Tiertsje Kuipers 2014-10-01 21:36:41
Vandaag precies een week geleden heb ik de beslissing genomen om te stoppen met mijn werk.
Er is in die week al weer veel gebeurd. Mijn conditie gaat langzaam maar zeker achteruit, de accu raakt steeds sneller leeg. Gelukkig heb ik altijd een goede conditie gehad, dat helpt mij nu.
Als ik 's ochtends (af en toe) probeer een rondje Jolderenbos te maken, voelt dit als 10 engelse mijl. Maar daarna heb ik dan wel een heerlijk voldaan gevoel, en het bos ligt zo mooi dicht bij en is prachtig in de herfst!

Afgelopen al "mijn" cliënten overgedragen aan mijn lieve collega's. Een hele klus maar ik weet zeker dat ook dit weer goed komt.

Deze week hebben alle mensen een brief ontvangen waarin staat dat de begeleiding overgenomen wordt door een collega. Sommige mensen hebben een telefoontje van mijn collega gekregen.
Daarop gister al de eerste reacties.
Mevrouw Wouda, waar ik al vanaf het begin kom (meer dan 4 jaar denk ik) schreef me zo'n lief sms-je...en dan denk ik wat jammer dat ik haar niet even de hand heb kunnen geven!
Meneer Wouda is al lange tijd bekend met dementie. Hem zie ik niet zo vaak, ik kom meestal op een dag als hij op de dagbesteding is. Hij heeft het daar naar de zin en noemt het "mijn werk" hij vindt het wel vreemd dat het de laatste jaren niet zo druk meer is op het werk...mevrouw mist de gesprekken met haar partner.
Er zijn veel kleine en grote problemen binnen het gezin, mevrouw zag mij als haar vertrouwenspersoon en ik weet inmiddels veel van het wel en wee. Het was voor haar heerlijk dat ik een uitlaatklep kon zijn.
Ze sms-te me gister: "ik kreeg vandaag een rottelefoontje. Je collega belde dat je niet meer langs kan komen omdat je ziek bent. Ik kon bij jou altijd al mijn ellende kwijt. Lieve T. ik hoop dat er voor jou net zo'n luisterend oor is als dat jij altijd voor mij bent geweest. Ik hou je op de hoogte van het lief en leed hier. Liefs van mevrouw W."

Hartverwarmend!
Mevrouw Wouda, dochter, kleindochter en achterkleinkind ik hoop gauw weer eens iets van jullie te horen.
Dit is de eerste familie waar ik in gedachten afscheid van genomen heb!

  • Reacties(2)//www.ambassadeursijke.nl/#post791

It komt dochs oars...

trots op zorgGeplaatst door Tiertsje Kuipers 2014-09-16 21:17:13
Het gaat altijd anders dan je denkt....dit zal denk ik iedereen beamen.
Mantelzorgers van patiënten vragen mij ook wel eens hoe het ziekte verloop zal zijn, ook ik zelf denk wel eens hoe zal het met mij gaan?
Helaas kunnen we niet in de toekomst kijken en dat is ook maar goed. Zieke mensen maar ook gezonde mensen zouden meer van het moment moeten genieten. Niet te vaak achterom kijken, dat is geweest. En ook niet te veel vooruit kijken...leven in het moment! We moeten zeilen op de wind van vandaag, de wind van gister is geweest en we weten niet of er morgen wel wind staat.
Een mooi voorbeeld vind ik het verhaal van oude Auke. Misschien heb ik het al eens eerder verteld maar het is maar al te waar.
Jaren geleden in de tijd dat ik nog avonddienst bij de thuiszorg deed (24 uurs zorg was net in opkomst) Hadden we oude Auke in zorg. Auke woonde zo'n beetje in "the middle of nowhere" het was die winter erg koud en het vroor dat het kraakte. Om bij Auke te komen moest ik over de zeedijk rijden en die was soms akelig glad. Mobiele telefoon hadden we nog niet. We werkten met een pieper, als de pieper ging moest je vragen of je bij mensen (bekend of onbekend) even naar de centrale mocht bellen, dat mocht eigenlijk altijd wel tegen een kleine vergoeding. Auke had geen telefoon op de oude boerderij. Auke was de laatste op de route, en ik zei altijd tegen mijn man; "als ik niet thuis kom ben ik daar bij Auke van de weg gegleden...Kom me dan maar halen als ik om 12 uur niet thuis ben"
Auke had zijn hele leven op de boerderij gewoond, eerst met zijn ouders en toen nog alleen met zijn zus. Zijn zus was een tijdje daarvoor overleden en nu was Auke nog alleen. Auke was geen makkelijke man, vaak was hij nors en eenkennig. Hij zal waarschijnlijk een beginnende dementie gehad hebben, maar daar was toen nog niet zoveel aandacht voor. Het doel was om Auke nog "even" te controleren voor de nacht en hem dan naar bed te brengen. Maar 9 van de 10 keer wilde Auke niet naar bed. Hij wilde in zijn hoge leunstoel bij de tafel blijven zitten. Het liefst kippend met de stoel tegen de houtkachel aan geleund. Ik vond het altijd vreselijk eng, zo half tegen die hete houtkachel leunend. Vandaag of morgen zullen ze hem nog eens verbrand vinden....zo dacht ik vaak als ik Auke alleen achterliet. Zo ook die bewuste avond. Auke was boos en wilde niet naar bed. Hij kipte weer met zijn stoel tegen de houtkachel waar nog een prakje boerenkool op stond te pruttelen (wilde hij nog opeten, maar niet nu) Ik reed met een naar gevoel naar huis. En was blij dat ik heelhuids thuis was, want het was ontzettend glad op de weg naar huis.
De volgende ochtend werd ik in alle vroegte gebeld door de wijkverpleegkundige in het gebied waar Auke woonde.
Auke was dood!
Ze vroeg zich af hoe ik hem de avond daarvoor had achtergelaten, ik vertelde dat er eigenlijk niks bijzonders gebeurd was maar dat Auke niet naar bed wilde. Ik schoot direct in de stress...zou hij dan nu toch verbrand zijn?
Niks was minder waar, de wijkverpleegster vertelde dat Auke in bevroren toestand achter in de schuur was gevonden...
Waarschijnlijk heeft hij 's nachts naar de w.c. gemoeten, plassen hoefde Auke niet want hij had een catheter.
Het oude "húske" (ouderwetse w.c. op de beerput) was achter de boerderij. Waarschijnlijk is Auke in de schuur gestruikeld en gevallen. De urine in het opvangzakje was bevroren.
Ik vertel dit verhaal wel vaker, je kunt wel heel bang zijn voor wat er komt...maar vaak gaat het toch compleet anders. Dat laat het verhaal van Auke maar weer al te duidelijk zien.
Probeer te genieten van het moment. It giet dochs altyd oars!

  • Reacties(4)//www.ambassadeursijke.nl/#post789
Volgende »