trots op zorg

trots op zorg

Yes, gelukt

Vandaag probeer ik mijn eigen BLOG te maken!!

Het kleine broertje

trots op zorgGeplaatst door Tiertsje Kuipers 2014-06-05 08:56:58
Sinds iets meer dan een jaar kom ik bij Jacobus van der Brug. Jacobus is altijd alleen geweest, hij komt uit een gezin met 4 zussen en hij als jongste broertje. Zijn hele werkzame leven heeft hij in de koffie fabriek gewerkt met veel plezier. Hij zet dan ook altijd een heerlijk kopje koffie als ik kom, er gaat wel eens iets mis maar koffie zetten kan hij als de beste. Pas geleden is hij verhuisd naar een spiksplinternieuw appartement. Gelukkig is de verhuizing goed verlopen, hij kan de weg in en om zijn nieuwe huis goed vinden. Het is toch altijd wel een beetje spannend hoe iemand met geheugenproblemen zal reageren op zijn nieuwe omgeving, maar in Jacobus zijn geval valt dit gelukkig reuze mee. Het enige waar hij maar niet aan kan wennen is het feit dat hij geen tuin meer heeft. Iedere keer als hij de stad ingaat koopt hij pakken tuinaarde, kleine appel en of perenboompjes, tomatenplanten, aardbeiplanten, lupinen, zonnebloemen, peterselie, pakjes zaden etc......te veel om op te noemen en natuurlijk ook veel te veel om op het kleine balkon te zetten. Hierdoor is hij al eens lelijk op het balkon gevallen, gewoon gestruikeld over de vele potten en bakken. Een grote hoofdwond hield hij er aan over, maar gelukkig is dat weer genezen.
Hij heeft het balkon wel ietsje opgeruimd, maar er staat nog steeds te veel. En ook de logeerkamer staat vol met potjes, tuinaarde, kweekbakjes maar ook met gereedschap en dergelijke, de logeerkamer is eigenlijk zijn hok.
En toch kan hij het steeds niet laten om nieuwe plantjes te kopen, het komt ook deels voort uit verveling.
's Ochtends leest hij de krant, twee ochtendbladen spit hij helemaal door en dan eet hij tussen de middag in het zorgcentrum tussen alle "oude" mensen zoals hij zelf zegt en dan 's middags trekt hij er met de fiets op uit. De tochtjes worden steeds minder lang en daardoor belandt hij steeds vaker in de winkel.
Afgelopen dinsdag heb ik hem meegenomen naar de dagverzorging. Toen we binnenkwamen zat één van zijn oudere zussen ook aan tafel (we wisten niet dat zij vandaag ook van de partij was) Ze was blij verrast haar broertje te zien: "nou, wat een verrassing Jacobus dat jij hier vandaag komt. Kom maar gauw naast me zitten. Wat zie je er bleekjes uit. Gaat het wel goed met je? Neem maar snel een kopje koffie en een stukje koek, dan knap je misschien wat op." En dan legt ze aan de rest van de groep uit hoe het vroeger allemaal is gegaan: "ja mensen, ik was 7 of 8 jaar en zat al op school. En toen ik thuis kwam lag mem in bed en had twee kleine poppen (baby's) gekregen. Eén daarvan was Jacobus, het andere broertje is na twee dagen al overleden. Wat waren we blij met ons kleine jonkje! Hij is door ons als zussen ontzettend verwend..." Jacobus zijn ogen glunderen als zijn zus het verhaal van vroeger vertelt.
En dan gaan we aan de koffie, iedereen heeft wel iets te vertellen en ook Jacobus zit al gauw op de praatstoel. Hij mag als hij wil de hele dag wel blijven, want de indicatie voor de dagverzorging is al binnen. Nou dat wil Jacobus wel. En mocht hij naar huis willen, dan weet hij de weg te vinden want de appartementen staan op een steenworp afstand.
Nooit gedacht dat Jacobus zo gemakkelijk mee zou gaan, en ook wel zou willen blijven.
Hopelijk lukt het ook volgende week om hem mee te krijgen naar de dagverzorging, want soms verandert hij ook zomaar als een blad aan de boom.

  • Reacties(0)//www.ambassadeursijke.nl/#post781

Een bijzonder weekend

trots op zorgGeplaatst door Tiertsje Kuipers 2014-05-26 09:05:24
Zaterdagmiddag op de fiets naar een expositie van de partner van een cliënt.
Deze meneer is de 80 ruim gepasseerd, zorgt 24/7 voor zijn demente vrouw...een zware opgaaf wat hij echter met ontzettend veel liefde en toewijding doet. Praktisch iedere dag rijdt hij zijn vrouw in de rolstoel naar het meer, zijn vrouw is opgegroeid op een Fries skûtsje en houdt van het water. Voorheen wandelden ze samen dagelijks, maar het lopen gaat mevrouw steeds moeilijker af. Ook praten is er bijna niet meer bij, en ook met eten en drinken heeft mevrouw hulp nodig. Haar partner verzorgt haar al lange tijd met heel veel liefde, alleen met de wasbeurt krijgen ze hulp van de thuiszorg en 2x per week komt de thuiszorg oppassen zodat meneer er even met de fiets op uit kan even ontspannen.
En dan nu de expositie, meneer heeft altijd graag geschilderd en heeft een prachtige collectie met zelf geschilderde schilderijen een aantal is een gedicht bij gemaakt. Meneer zijn zoon en schoonzoon schilderen ook.
En nu is er dan een expositie van alle drie mannen. Het bijzondere vind ik dat op de dagen dat de expositie geopend is meneer zijn vrouw ook aanwezig is. Het is niet duidelijk wat ze mee krijgt van deze middagen, maar het is in ieder geval voor meneer belangrijk dat ze aanwezig is op deze bijzondere dagen.
Het is mooi te zien wat een familie samen verbindt.
Meneer is blij dat ik interesse toon voor de expositie en leidt mij rond langs de prachtige tentoonstelling.
Het is duidelijk te zien dat meneer zich oplaadt op deze expositiedagen, zodat hij weer energie krijgt om de zorg voor zijn vrouw aan te kunnen.

Als ik thuis kom is de post geweest.
Er ligt een kaart met een onbekend handschrift.
Als ik de kaart open, zie ik een foto van een rode amaryllis... en dan weet ik waar de kaart vandaan komt. Het is een kaartje van de oude boer.
Sinds ik ziek ben, ben ik nog één keer bij hem geweest. Bij hem is niet echt sprake van dementie, maar ik heb zijn demente partner begeleid en sinds haar dood wilde hij graag dat ik af en toe langs kwam. Maar sinds ik wat minder werk en dus wat minder tijd heb zijn mijn bezoekjes aan hem schaars geworden.
En dan nu dus een kaart van hem, een man welke eigenlijk geen contacten buiten de deur heeft.
Zijn zus heeft de kaart geschreven, ze schrijft dat ik zoveel voor haar broer heb betekent.
En de rode amaryllis heb ik 4 jaar terug met zijn vrouw (die toen nog leefde) op de Jouster merke gekocht, het was haar laatste merke. Een maand later overleed ze. Op de verjaardag van haar man in december bloeide de amaryllis. Hij zorgt goed voor de bol, ik heb zelf een amaryllis nog nooit weer in bloei gehad maar de oude boer heeft nu al 4 jaar achter elkaar de bol in bloei.
Ik krijg de hartelijke groeten van hem, en hij hoopt dat het goed met mij mag gaan.
Hij heeft wel zelf een handtekening onder de kaart geschreven, zo'n kaartje zegt misschien wel meer dan een groot boeket bloemen. Het krijgt een ereplaatsje op mijn kaarten standaard.
Wat heb ik toch een bijzonder mooie baan!

  • Reacties(0)//www.ambassadeursijke.nl/#post780

12 mei Dag van de Verpleging

Florence NightingaleGeplaatst door Tiertsje Kuipers 2014-05-12 07:04:01

Op 12 mei 1820 wordt in het Italiaanse Florence de dochter van de Engelse familie Nightingale geboren. De baby krijgt de toepasselijke naam van ‘Florence’. Ze groeit op in Engeland en krijgt als dochter van zeer welgestelde ouders een degelijke opvoeding. Dat is gebruikelijk in deze kringen. Al heel jong maakt Florence er gewoonte van haar gedachten op papier te zetten en al die notities te bewaren. Zo schrijft ze op 7 februari 1837: “I heard the voice of God, He called me to His service.” Hierna voelt ze zich geroepen tot Zijn dienst, hoewel het haar niet precies duidelijk is wat die dienst nu eigenlijk inhoudt. Dat wordt het haar wel, als zij in 1850 de Diakonessen-gemeenschap in Kaiserswerth (Duitsland) bezoekt en daar Ds. Fliedner en zijn vrouw Frederieke ontmoet. Deze vinden het ‘door God geroepen zijn’ een voorwaarde voor een goede ziekenverpleging en Florence begrijpt ineens haar roeping.

In 1851 verblijft zij opnieuw enige tijd bij de Fliedners en ook in Parijs bij de nonnen. Zo wordt ze, zij het nog primitief, opgeleid tot ziekenverpleegster. Dat gaat allemaal niet gemakkelijk. Van een dame in die tijd wordt immers verwacht dat ze huwt en een trouwe echtgenoot en moeder wordt. Daar heeft Florence helemaal geen zin in. Ze krijgt ruzie met haar ouders, maar laat zich niet van de wijs brengen. Ze wil en ze zal iets doen aan de erbarmelijke ziekenverpleging. Ze begint met zich goed te oriënteren op de toestand in de grote ziekenhuizen in Engeland. En later ook in andere landen. Ze verzamelt zo een enorme hoeveelheid gegevens over sterfte, ziekte en leefbaarheid in de ziekenhuizen. Die gegevens zet ze om in grafieken en statistieken en dat worden haar wapens om de onhygiënische toestanden te lijf te gaan. Hiermee is Florence een van de eerste statistici geworden!

En dan krijgt ze de kans van haar leven: er breekt oorlog uit op de Krim en de Engelse soldaten sterven bij bosjes. Het Engelse vaderland is diep geschokt en schreeuwt om iemand die al die problemen daar eens even goed aanpakt. Maar wie moet dat nu doen? Wie heeft ervaring, gezag en overwicht genoeg om die ellende te veranderen? Dan valt de naam van Florence Nightingale, die eigenlijk precies voldoet aan al die eisen. Ze wordt gevraagd door de minister van oorlog en ze gaat. Maar niet nadat ze een groep van 38 vrouwen om zich heen verzamelt die met haar mee gaan. Ze vertrekken per schip naar Scutari aan de Bosporus, tegenover Istanbul. De situatie die zij daar aantreft bij aankomst is onbeschrijflijk. Een kazerne doet dienst als hospitaal, maar er is geen water, het sanitair is slecht en vervuild, keukens ontbreken, artsen en verplegers zijn er nauwelijks. En vanwege een ongelofelijk slecht georganiseerd Engels leger, stromen de gewonden binnen. Dag in dag uit. Uit deze chaos weet Florence een hospitaal te scheppen, waar de gewonden een menswaardige verzorging ontvangen. Zelf is ze dag en nacht in touw en haar bijnaam, door de gewonden bedacht, “the lady with the lamp” illustreert hoe zij wordt gewaardeerd. “Wij konden haar schaduw wel kussen, als die over ons heen viel” schreef een oud-patiënt uit Scutari.

Weer terug in Engeland ontvangt zij als dank voor het vele werk een bedrag aan geld, dat zij besteedt aan de oprichting van de eerste verpleegstersschool in Engeland, bij het St. Thomas Hospital (1860). Florence onttrekt zich al spoedig aan het openbare leven. Men weet niet wat ze precies mankeert, maar recent historisch onderzoek wijst uit dat ze een post-traumatisch-oorlogssyndroom moet hebben gehad. Wat ze gezien en meegemaakt heeft op de Krim, heeft ze nooit kunnen verwerken. En dus blijft ze vanaf 1856 vooral binnen op de divan. Vanuit haar kamer correspondeert zij, organiseert zij en vecht zij verder voor een betere gezondheidszorg zowel voor burgers als voor militairen. In 1859 schrijft ze al haar kennis op in de bestseller “Notes on Nursing”. Binnen een paar jaar is dit het internationale handboek voor ziekenverpleging. Dit boekje bevat de principes van een goede ziekenverpleging en wie het nu leest, merkt hoe knap het is geweest om al in de 19de eeuw zo vooruitstrevend over ziekenverpleging en de opleiding tot verpleegster te denken. Op basis van dit kleine werkje wordt Florence Nightingale de ‘grondlegster’ van de moderne ziekenverpleging genoemd.

En natuurlijk is er ook veel mis geweest met Florence’s denkbeelden. Modern historisch onderzoek toont bijvoorbeeld aan dat Florence dit allemaal niet in haar eentje heeft gedaan maar zich steeds omringde met andere inspirerende vrouwen. Het feit dat ze behoorlijk kapitaalkrachtig was, heeft haar zeker ook geholpen dit allemaal voor elkaar te krijgen. Dit alles neemt niet weg dat zij als 19de eeuwse vrouw die ongewone stap naar buiten gezet heeft en de ziekenverpleging op de maatschappelijke en politieke agenda heeft gezet. En om die reden verdient zij de eretitel ‘grondlegster van de moderne ziekenverpleging’ dubbel en dwars!

En daarom vieren wij tot op de dag van vandaag op 12 mei de dag van de Verpleging!

  • Reacties(0)//www.ambassadeursijke.nl/#post779

Vertaling lied; Beppe

trots op zorgGeplaatst door Tiertsje Kuipers 2014-05-12 07:01:02
Elke keer als ik bij haar kom,
doet het pijn.
Ik vraag haar; "weet je wie ik ben?"
Ze zegt; "ik weet het niet meer."
Begrijpen kan ik het niet, het leven is zo kort
dat het leven uiteindelijk zo moet eindigen.
Ze vraagt: "wil je thee of koffie, en een koekje erbij?"
"Of heb ik het al gevraagd, of nog niet aan jou? Of was het
fantasie? De toekomst is zo onzeker"

De maan is zwart
de zon zo koud
Als ik haar zie,
Kijkt ze naar mij,
ze hoort mijn stem...
Maar weet niet meer wie ik ben.
Ze kent me goed, maar niet voor lang.
De tijd van toen,
maakt haar bang.

Elke keer als ik bij haar kom,
dan praten we.
Over de tijd dat ze nog een meisje was.
Ik ben zo blij dat ze dat nog weet.
Maar dan plotseling, er is niks aan de hand...
Ineens vraagt ze vanuit het niets, "waar ken ik jou eigenlijk van?"
Urenlang vertel ik wat ik heb beleefd.
Ze zegt: "och jongen wat prachtig mooi"
Maar ik weet dat ik er uiteindelijk niks aan heb.
O, ik vind het zo intriest voor haar!

De maan is zwart
de zon zo koud
Als ik haar zie,
Kijkt ze naar mij,
ze hoort mijn stem...
Maar weet niet meer wie ik ben.
Ze kent me goed, maar niet voor lang.
De tijd van toen,
maakt haar bang






  • Reacties(0)//www.ambassadeursijke.nl/#post778

Beppe

trots op zorgGeplaatst door Tiertsje Kuipers 2014-05-06 09:18:01
Vandaag 5 mei wint Bruno Rummler met zijn lied over zijn demente beppe (oma) Liet 2014 in Leeuwarden.
Super dat een jonge knaap van midden twintig zo'n lied schrijft en ook nog winnaar wordt!
Daar word ik nou blij van, dat ook jonge mensen aandacht voor deze vreselijke ziekte hebben.
De tekst is in het fries en op dit moment is het voor mij te laat om de tekst te vertalen.
Ik zal morgen proberen een goede vertaling te schrijven.

Hier de tekst van het winnende lied:


BEPPE
Eltse kear as ik by har kom
Dan dochtit sa sear
Ik freegje: ‘Witte jo wa’tik bin?’
Se seit: ‘Ik witit net mear.’
Ik kin it net begripe, ’tlibben duorret sa koart
Datit úteinlik mei ús allegear, sa einigje moat
Se freget: ‘Wolsto tee of kofje, in koekje derby?’
‘Of ha ’k dy dat alfrege. Of wie ’t net oan dy, wie
’t fantasy?’ De takomstis ûnwis


De moanne blyn
De sinne kâld
As ik har fyn
Se sjocht nei my
Se heart myn stim
Mar wit net mear
Wa atik bin
Se ken my goed
Mar netfoar lang
De tiid fan doe
Makket har bang

Eltse kear as ik by har kom
Dan prate wy altyd
Oer doe’t se noch in famke wie
Ik bin sa bliid dat se ’t noch wit
Mar dan ynienen, der is neat oan ’e hân
Oant se úteinlik oan my freget: ‘Wêr ken ik dy
fan?’
Oeren lang fertel ik har watik belibbe haw, se
seit: ‘O jong, watis dat prachtich’. Mar ik wit dat
’k der úteinlik neat oan haw. O, it begruttet my
sa!


De takomstis ûnwis
De moanne blyn
De sinne kâld
As ik har fyn
Se sjocht nei my
Se heart myn stim
Mar wit net mear
Wa atik bin
Se ken my goed
Mar netfoar lang
Want se seit
‘Wêr kin ik dy fan’ Tekst en muzyk Bruno Rummler



  • Reacties(0)//www.ambassadeursijke.nl/#post777

Een nieuwe patiënt

trots op zorgGeplaatst door Tiertsje Kuipers 2014-05-02 08:06:59
Vorige week bracht ik een bezoekje aan familie Bos.
Mevrouw is bekend met ziekte van Alzheimer en de ziekte van Parkinson, een vervelende combinatie.
Ze is door de parkinson al een aantal malen lelijk gevallen, waardoor ze een vervelende fractuur heeft opgelopen welke maar slecht wil genezen. Maar mevrouw Bos heeft één voordeel, bij haar is het glas gelukkig altijd halfvol.
Ze merkt dat haar geheugen wel achteruitgaat. Met name met het bereiden van de maaltijd gaat dit soms niet altijd goed, soms zit er per ongeluk suiker over de aardappels en laatst zat er in plaats van nootmuskaat kaneel over de sperzieboontjes. Gelukkig doet haar partner nooit moeilijk...de boontjes worden afgespoeld en de aardappels worden gewoon opgegeten.
En gelukkig helpt meneer haar wel af en toe, maar wel op een manier dat mevrouw het gevoel heeft dat ze de regie blijft houden. En dat is een kunst!
Toen ik vorige week op bezoek kwam zat mevrouw heerlijk buiten voor huis, ze wonen aan het water. De meivakantie is begonnen en er zijn al weer flink wat bootjes op het water, en daar geniet mevrouw zichtbaar van. Ze zwaait naar de mensen die langs komen en dit geeft haar op een zonnige dag de nodige afleiding.
Juultje de airdale terriër ligt heerlijk aan mevrouw Bos haar voet te slapen, ze tilt haar hoofd even op als ze mij hoort en gaat staan om mij te begroeten. Ik ben zo langzamerhand een 'oude bekende' van Juultje. Blaffen doet ze niet meer als ik kom.
"goh" zegt mevrouw Bos, " mijn man is vorige week met Juultje naar de dierenarts geweest omdat het niet goed met haar ging. En weet u wat er nou met Juultje aan de hand is? Juultje is dement..." het eerst wat ik kan uitbrengen is: "dan is het dus toch besmettelijk..." gelukkig kan mevrouw Bos hier ook hartelijk om lachen, het floepte ook zo uit mijn mond. Ik had er nog nooit van gehoord dat honden dement konden worden.
Juultje blaft af en toe tegen dingen die er niet zijn en ze kan af en toe de deur niet vinden of de opening van het hek en ga zo maar door...
Maar gelukkig heeft de dierenarts een medicijn voor dit soort lastige kwaaltjes, het pilletje moet één keer per dag gegeven worden en helpt bij de volgende klachten:
gedragsstoornissen van emotionele aard bij honden zoals, angst, pathologische verandering van het humeur, depressies, asociaal gedrag en fobieën.
Ik hoop dat het pilletje helpt.
En ik heb mevrouw Bos beloofd dat ik Juultje ook een beetje ga begeleiden smiley
Maandag heb ik haar in ons team van casemanagers ingebracht als nieuwe cliënt, we hebben er met z'n allen heerlijk om zitten lachen. Maar eigenlijk ben ik toch ook wel een beetje nieuwsgierig hoe Juultje haar ziekte zal verlopen. Misschien moet ik af en toe contact met de dierenarts opnemen?
Wordt vervolgd.

  • Reacties(0)//www.ambassadeursijke.nl/#post776

Op stap met de dokter

trots op zorgGeplaatst door Tiertsje Kuipers 2014-04-10 05:31:40
Gister een bijzondere werkdag. Eén van de huisartsen uit mijn werkgebied wilde graag een dagje met mij op pad. Dat is natuurlijk altijd leuk als de huisarts belangstelling heeft voor je werk.
Al vroeg samen op pad, de meeste mensen vinden het natuurlijk geweldig als de dokter mee komt ook al is het niet de eigen dokter. Het is dan mooi te zien wat voor vragen ze niet alleen aan mij maar ook aan de dokter stellen, want een huisarts komt tegenwoordig bijna nooit meer "zomaar" even langs dan moet er altijd een hulpvraag zijn.
Een extraatje dus voor de mensen gisteren.
Zo kwamen we ook op bezoek bij meneer van der Goot, ik was blij dat voor deze meneer een bezoekje gepland stond want het is een bijzondere man met een heel bijzondere kijk op het leven.
Hij had mijn auto al het erf op zien komen, en hij had ook gezien dat er twee mensen in zaten....
Hij was blij verrast mij te zien, en vond het prima dat de dokter vandaag mee kwam. Zijn eigen dokter liet hij haar weten had hij niet zoveel mee, ja de man van het stel vindt hij prima maar zijn partner welke ook dokter is ziet hij liever gaan dan komen.
We praten over hoe het de afgelopen periode met meneer van der Goot is gegaan, nou hij vindt zelf dat het prima gaat. Hij is tevreden en opgewekt, ook kan hij weer wat beter lopen. Het is hem ook aan te zien dat het beter gaat, hij heeft nette kleren aan, de haren zijn keurig gekamd, de baard is geschoren en....hij heeft de ringen van zijn overleden partner weer om en dat is een goed teken.
Nee, hij is blij dat het weer zo goed gaat. Na de val van afgelopen winter weet hij zich te herinneren is hij erg somber geweest en veel met de dood bezig geweest maar nu gaat het weer goed. Hij houdt van de zon en het voorjaar.
Het valt me op dat meneer van der Goot niet rookt, zou hij dan toch gestopt zijn? Op het moment dat ik het denk, trekt hij de la van de tafel open en tovert er de asbak uit. Uit een andere la pakt hij een pakje shag. Ik moet lachen, en vraag waarom hij dit in de la heeft liggen normaliter ligt het altijd op tafel. "Nou", zo begint hij zijn relaas, "ik wist niet wie er uit die auto zouden komen en ik dacht het lijkt me beter dat ik die rokerij verstop"
Dit heeft hij nog nooit eerder gedaan, hij heeft vast gezien dat de mevrouw die bij me was dokter was.
Als we een klein uurtje bij hem hebben gezeten en ik de agenda zal pakken voor een afspraak vraagt hij of ik asjeblieft nog even wil blijven. Hij vertelt aan de dokter dat hij veel heeft aan mijn huisbezoekjes: "haar naam en achternaam weet ik geeneens mevrouw, maar die kan ik ook niet onthouden maar ik weet wel dat ze uit Gaasterland komt en dat zij en nog een paar familieleden de belangrijkste mensen in mijn leven zijn. Ik zou niet weten wat ik zonder hen zou moeten. En als u wilt weten hoe dat eigenlijk komt moet u als u straks weer in de auto zit dit maar even aan uw moeder vragen, want zij kan dit u precies vertellen." Prachtig, ben ik zomaar ineens de moeder van de dokter. Als we later weer in de auto zitten kunnen we er smakelijk om lachen, en ik zeg tegen de dokter mocht je ooit weer eens een zorgmijder tegen komen (iemand die absoluut geen zorg accepteert) dan kun je altijd vragen: "mag ik de volgende keer mijn moeder meenemen?" Dan komt het vast en zeker goed!

  • Reacties(0)//www.ambassadeursijke.nl/#post775

Memmie haar meisie

trots op zorgGeplaatst door Tiertsje Kuipers 2014-04-04 09:39:40
Een heerlijke zonnige voorjaarsmiddag. Een bezoekje aan mevrouw de Haan staat op het programma.
Ze zit als altijd wijdbeens op de bank, al haar kranten, boekjes, kalender, sigaretten, pennen, chocolade, dropjes etc binnen handbereik. Ze is blij verrast me te zien. Mevrouw de Haan is een zogenaamde zorgmijder, maar mij en de huishoudelijke hulp ontvangt ze met open armen. We kunnen nooit lang genoeg blijven. Ik denk dat ze een allergie tegen witte jassen heeft, misschien moet ik toch eens met de zorg overleggen dat ze bij een bezoekje aan mevrouw de Haan het uniform thuis laten.
Als ik binnenkom mis ik Meisie, Meisie is de kat van mevrouw de Haan. Het beestje mag beslist niet buiten komen. Volgens mevrouw de Haan is haar achterbuurman een kattenmepper, maar eigenlijk is zijn vrouw de boosdoener. Buurvrouw werkt namelijk bij de thuiszorg en volgens mevrouw de Haan neemt zij stiekem katten mee van patiënten zodat haar man ze kan meppen. Uiteindelijk is buurvrouw dus de dader...en daarom mag Meisie niet buiten komen. Maar dat hoeft ook niet, Meisie heeft het binnen ook goed. Ze krijgt brokjes met jus, lekkere verse worst en 's nachts mag ze bij het baasje slapen. Als mevrouw de Haan Meisie om een tútsje vraagt, komt ze met haar koppie naar haar toe vertederend om te zien. Meisie heeft het zo goed bij haar baasje dat ze niet eens meer naar de kanarie omkijkt!
Maar vanmiddag is Meisie boven, ze heeft een hekel aan de thuiszorg want die zuigt en dweilt de vloer en daar houdt ze niet van.
Mevrouw de Haan wil vanmiddag naar de markt. Ze heeft nog wat handel en ze wil zien of ze dat aan één van de marktkooplui kan slijten. Ik weet van mevrouw haar dochter dat ver lopen niet zo goed meer wil dus het lijkt me niet verstandig dat ze alleen gaat. Ik stel voor om met haar naar de markt te gaan, nou dat lijkt haar een goed plan. Ze doet haar handeltje in het mandje van de rollator en dan gaan we samen op pad. Als we samen erop uit gaan zie ik ook beter hoe mevrouw de Haan nog functioneert buiten haar vertrouwde kamer. Nou, de weg weet ze in ieder geval nog super goed. We gaan volgens mij een sluiproute...maar ze weet het secuur. Dan gaan we de kraampjes langs, ik zie dat mevrouw de Haan geniet. Dit is lang geleden dat ze buiten de deur is geweest. We wandelen de hele markt over en gaan aan het eind bij een meneer die handel in kleding heeft. Mevrouw de Haan vraagt hem of hij belangstelling voor haar handel heeft, dat heeft hij jammer genoeg niet. Maar mevrouw de Haan is niet zo gauw uit het veld geslagen, ze laat hem duidelijk weten dat ze wel meer gegadigden voor haar jasjes heeft.
Op de terugweg loopt ze langs een bloemenkraam en koopt twee bossen prachtige anjers, ook hier red ze zich prima.
Ik merk wel dat ze vermoeid raakt, maar ze zet door. "Ik ben taai hoor, en geef niet zo snel op. Ik vind dit veel te gezellig!" Na de bloemenkraam komen we langs een kraam met droge worst, er is Friese droge worst en Groninger droger worst. Ik ben benieuwd wat ze kiest, want mevrouw de Haan is een geboren "Gruningse" maar getrouwd met een Fries. Ze kiest zonder aarzelen voor de Friese droge worst, "ja meneer ik ben meer Fries dan Groningse'
En dan gaan we terug naar huis. We kiezen de kortste route, want zo langzamerhand is ze echt vermoeid geworden.
Thuisgekomen vraagt ze aan de huishoudelijke hulp om de bloemen in de vaas te zetten en even een lekker stukje worst voor ons te snijden.
Met z'n drieën genieten we van een kopje thee met droge worst, maar het feest is nog niet compleet.
"Meisie", roept mevrouw de Haan, "waar is memmies Meisie dan?" Ik hoor Meisie van boven komen. Ze springt in de vensterbank naast de kanarie. "Memmies Meisie moet ook een stukje droge worst hè?' En zo zitten we gezellig met z'n vieren om donderdag middag aan de thee met droge worst.
En mevrouw de Haan, die redt het nog wel een tijdje thuis. Ze heeft zich vanmiddag van haar beste kant laten zien!

  • Reacties(0)//www.ambassadeursijke.nl/#post774
« VorigeVolgende »