trots op zorg

trots op zorg

Yes, gelukt

Vandaag probeer ik mijn eigen BLOG te maken!!

Het kleine broertje

trots op zorgGeplaatst door Tiertsje Kuipers 2014-06-05 08:56:58
Sinds iets meer dan een jaar kom ik bij Jacobus van der Brug. Jacobus is altijd alleen geweest, hij komt uit een gezin met 4 zussen en hij als jongste broertje. Zijn hele werkzame leven heeft hij in de koffie fabriek gewerkt met veel plezier. Hij zet dan ook altijd een heerlijk kopje koffie als ik kom, er gaat wel eens iets mis maar koffie zetten kan hij als de beste. Pas geleden is hij verhuisd naar een spiksplinternieuw appartement. Gelukkig is de verhuizing goed verlopen, hij kan de weg in en om zijn nieuwe huis goed vinden. Het is toch altijd wel een beetje spannend hoe iemand met geheugenproblemen zal reageren op zijn nieuwe omgeving, maar in Jacobus zijn geval valt dit gelukkig reuze mee. Het enige waar hij maar niet aan kan wennen is het feit dat hij geen tuin meer heeft. Iedere keer als hij de stad ingaat koopt hij pakken tuinaarde, kleine appel en of perenboompjes, tomatenplanten, aardbeiplanten, lupinen, zonnebloemen, peterselie, pakjes zaden etc......te veel om op te noemen en natuurlijk ook veel te veel om op het kleine balkon te zetten. Hierdoor is hij al eens lelijk op het balkon gevallen, gewoon gestruikeld over de vele potten en bakken. Een grote hoofdwond hield hij er aan over, maar gelukkig is dat weer genezen.
Hij heeft het balkon wel ietsje opgeruimd, maar er staat nog steeds te veel. En ook de logeerkamer staat vol met potjes, tuinaarde, kweekbakjes maar ook met gereedschap en dergelijke, de logeerkamer is eigenlijk zijn hok.
En toch kan hij het steeds niet laten om nieuwe plantjes te kopen, het komt ook deels voort uit verveling.
's Ochtends leest hij de krant, twee ochtendbladen spit hij helemaal door en dan eet hij tussen de middag in het zorgcentrum tussen alle "oude" mensen zoals hij zelf zegt en dan 's middags trekt hij er met de fiets op uit. De tochtjes worden steeds minder lang en daardoor belandt hij steeds vaker in de winkel.
Afgelopen dinsdag heb ik hem meegenomen naar de dagverzorging. Toen we binnenkwamen zat één van zijn oudere zussen ook aan tafel (we wisten niet dat zij vandaag ook van de partij was) Ze was blij verrast haar broertje te zien: "nou, wat een verrassing Jacobus dat jij hier vandaag komt. Kom maar gauw naast me zitten. Wat zie je er bleekjes uit. Gaat het wel goed met je? Neem maar snel een kopje koffie en een stukje koek, dan knap je misschien wat op." En dan legt ze aan de rest van de groep uit hoe het vroeger allemaal is gegaan: "ja mensen, ik was 7 of 8 jaar en zat al op school. En toen ik thuis kwam lag mem in bed en had twee kleine poppen (baby's) gekregen. Eén daarvan was Jacobus, het andere broertje is na twee dagen al overleden. Wat waren we blij met ons kleine jonkje! Hij is door ons als zussen ontzettend verwend..." Jacobus zijn ogen glunderen als zijn zus het verhaal van vroeger vertelt.
En dan gaan we aan de koffie, iedereen heeft wel iets te vertellen en ook Jacobus zit al gauw op de praatstoel. Hij mag als hij wil de hele dag wel blijven, want de indicatie voor de dagverzorging is al binnen. Nou dat wil Jacobus wel. En mocht hij naar huis willen, dan weet hij de weg te vinden want de appartementen staan op een steenworp afstand.
Nooit gedacht dat Jacobus zo gemakkelijk mee zou gaan, en ook wel zou willen blijven.
Hopelijk lukt het ook volgende week om hem mee te krijgen naar de dagverzorging, want soms verandert hij ook zomaar als een blad aan de boom.

  • Reacties(0)//www.ambassadeursijke.nl/#post781