trots op zorg

trots op zorg

Yes, gelukt

Vandaag probeer ik mijn eigen BLOG te maken!!

Een kamer in het verzorgingshuis

trots op zorgGeplaatst door Tiertsje Kuipers 2014-06-20 07:40:28
Momenteel kom ik eens in de twee weken bij mevrouw Timmerman. Het gaat niet goed thuis. Ze is verdrietig, moe, eenzaam en ziet er slecht uit.
Ze is blij als ze mij ziet. "Ik zit zo vaak alleen en ben zo moe, kun je er voor zorgen dat ik zo snel mogelijk naar het verzorgingshuis ga. Nog liever vandaag dan morgen"
Ik weet me de dag nog goed te herinneren dat ik voor het eerst bij mevrouw Timmerman op bezoek kwam. Ik vond het toen ook al niet goed gaan, maar verhuizen naar het zorgcentrum dat was voor haar geen optie.
Toen ik haar op een gegeven moment vertelde dat ze daar op haar kamer haar sigaretje kon roken en ze haar poes mee kon nemen, wilde ze er à la minuut wel heen. Maar zo snel kan dat natuurlijk niet.
Een aantal weken geleden kreeg ze een kamer aangeboden, op de 3e etage. Het leek haar in eerste instantie een prachtige kamer, maar toen kwam ze er achter dat het op de 3e etage was en dat ze met de lift zou moeten om haar kamer te bereiken....en toen vertelde ze me dat ze panisch voor liften is. "Ze krijgen mij met geen stok in die lift, ik heb vroeger eens vast gezeten en ik kom er echt niet in..." Met de trap naar boven is voor mevrouw Timmermans geen optie, bij twee treden heeft ze al bijna geen lucht meer.
Als ik haar vandaag bezoek, vraagt ze weer of ik alsjeblieft zo snel mogelijk een kamer kan regelen.
"Er zit maar één ding op" laat ik haar weten, "en dat is?" kijkt ze me vragend aan...."dat ik vannacht naar het zorgcentrum ga en één van de bewoners 'om sjippe' help. Nou, van mij mag je" laat ze me weten, "en als je in de gevangenis komt, dan kom ik je opzoeken!" Ze weet dat ze nog een tijdje moet wachten, maar ze is zo ontzettend aan een opname toe.
We drinken samen een kopje koffie en hebben het over vroeger toen ze nog met haar ouders in de kermiswagen woonde. Ze was zo blij dat er een einde aan het zwervend bestaan kwam. Ze vond het maar niks om van dorp tot dorp te trekken. Ze was blij dat ze een man trof buiten de kermiswereld om met een 'gewoon' huis.
Veel liefde heeft ze nooit ervaren van haar ouders, het was een hard bestaan het kermis leven. Ze weet zich nog te herinneren dat ze voor haar moeder prachtige gordijnen voor de wagen had gehaakt, een hele klus.
Lang hebben ze niet in de wagen gehangen, een buurvrouw die de gordijnen zag wilde ze graag hebben. Moeder hoefde zich niet lang te bedenken, ze verkocht ze voor een goede prijs en wat haar dochter daarvan zou vinden? Dat vond ze niet belangrijk.
Zelf heeft mevrouw Timmermans haar eigen kinderen wel veel liefde gegeven, en dat is te merken. De kinderen passen goed op mem, al vergeet ze zelf vaak dat de kinderen regelmatig langs komen.
Ik hoop dat er snel een goed plekje voor haar vrij komt in het zorgcentrum, want als er één goede zorg verdient dan is het mevrouw Timmermans wel!

  • Reacties(0)//www.ambassadeursijke.nl/#post782