trots op zorg

trots op zorg

Yes, gelukt

Vandaag probeer ik mijn eigen BLOG te maken!!

Tot de knieën in de drek

trots op zorgGeplaatst door Tiertsje Kuipers 2014-06-26 07:37:22
Een bijzondere wandel middag.
Sinds ongeveer een jaar ga ik iedere middag met mijn vriendin Tiertsje te wandelen. Meestal maken we een tocht tussen de 10 en 20 kilometer. We zijn hiermee begonnen in maart 2013 om te trainen voor de 11-steden wandeltocht van dit jaar. Helaas ben ik in december ziek geworden, maar we zijn blijven wandelen. De 11-stedentocht heb ik niet helemaal gelopen maar toch wel zo'n 120 kilometer.
En nu wandelen we "gewoon" door, we blijven trainen. Misschien dat ik volgend jaar de 11-stedentocht toch nog eens helemaal kan lopen. Het is in ieder geval heerlijk om op deze manier in conditie te blijven.
Vanochtend eerst naar het ziekenhuis voor een kuur, vervolgens even afwachten hoe het gaat en dan een whats-app naar mijn vriendin om te melden dat het wandelen best door kan gaan. Zo gezegd zo gedaan.
Vanochtend eerst nog een telefoontje van het Ciz, een aanvraag voor een zorgboerderij van een patiënt nader toelichten. Gelukkig wordt de aanvraag gehonoreerd, vervolgens met de partner van de cliënt bellen dat de uitbreiding zorgboerderij door kan gaan. Nog geen twee uren later word ik gebeld door de dochter van bovenstaande cliënt/partner dat haar vader in het ziekenhuis is opgenomen...
Tsja en dan volgt er natuurlijk actie.
Ik heb vanmiddag wel vrij, maar dit is niet iets wat ik 1,2,3, even kan overdragen.
Onder de wandeltocht van mijn vriendin en mij wordt er dus druk gebeld. Gelukkig werkt mijn vriendin ook in de zorg en die krijgt ook regelmatig telefoontjes onderweg. We hebben dus altijd begrip voor elkaars situatie, dus ook deze keer is er begrip.
We hebben een nieuw bospaadje ontdekt en lopen heerlijk over dit nieuwe pad, midden tussen de koningsvarens en links van ons een smal watertje. Ik moet nog één telefoontje plegen naar de dochter van de opgenomen mantelzorger. Helaas is ze steeds in gesprek, dus besluit ik al lopend de voice-mail in te spreken. Terwijl ik druk aan het praten ben en verslag doe van wat ik geregeld heb, zak ik plotsklaps eerst tot mijn enkels in de drek...maar ik blijf de voicemail inspreken...ik eindig mijn gesprek met de volgende woorden; " je zult wel denken wat gebeurt er allemaal, maar ik ben nog steeds aan het wandelen en zak nu met mijn voeten in de drek...ik zak steeds verder en moet dus nu het gesprek beëindigen..."

Gelukkig heb ik de voicemail later, toen ik weer uit mijn benarde positie bevrijd was kunnen uit leggen. Gelukkig moest de dochter er om lachen. Ze was al lang blij dat ik hen op mijn vrije middag wilde helpen!

  • Reacties(1)//www.ambassadeursijke.nl/#post783