trots op zorg

trots op zorg

Yes, gelukt

Vandaag probeer ik mijn eigen BLOG te maken!!

Dieet

trots op zorgGeplaatst door Tiertsje Kuipers 2014-09-12 07:07:43
Vanmiddag op bezoek geweest bij mevrouw van der Glas.
Ik zie gelijk dat er iets mis met haar is...allereerst vraagt ze me waarom ik zo laat ben. Ik vertel haar dat het aan het eind van de dag wel eens een klein beetje uit kan lopen. Meestal bezoek ik haar 's middags om één uur, maar vandaag hadden we een afspraak om half vijf. Helaas is het tien minuten later geworden, maar dat kan ze niet zo goed meer overzien.
Mevrouw van der Glas woont alleen in een mooi nieuw appartement. Ze heeft twee dochters welke niet dicht in de buurt wonen en een "varende" zoon.
Afgelopen winter is mevrouw haar jongste dochter ongeneeslijk ziek geworden. Mevrouw haar dochter en ik hebben regelmatig contact, niet alleen over haar moeder maar ook omdat we "lotgenoten" zijn. De jongste dochter is een paar maand geleden getrouwd, het leek toen allemaal zo goed te gaan. Zelfs haar broer was een aantal maanden thuis van zee om dit evenement bij te wonen. Maar nu is mevrouw haar zoon terug naar zee en haar dochter ligt in het ziekenhuis. Ook is mevrouw op bezoek bij haar oudste zus geweest in Amsterdam, haar zus is namelijk kort geleden opgenomen in het verpleeghuis. Deze zus lijdt ook aan dementie, maar is veel zieker. Ze ging 's nachts aan de wandel, dus was thuis wonen geen optie meer.
Mevrouw heeft dit bezoek aan haar zus erg confronterend gevonden en is minstens een week van slag geweest.
Met de zusters van de zorg kan ze hierover niet praten, er is al zo veel wisseling geweest in eerst verantwoordelijke verzorgenden...mevrouw probeert niet eens meer de namen van de zusters te onthouden, want voordat ze goed en wel gewend is heeft ze weer een andere zuster. Ze is blij dat ik tenminste "steeds dezelfde blijf" bij mij kan ze haar hart luchten en dat doet haar goed.
Aan het eind van mijn bezoek lijkt ze weer wat opgelucht. Ze vraagt hoe het met mij gaat, ze vindt dat ik wel wat afgevallen ben. Ik laat haar weten dat dat niet het geval is. "Ik ben minstens 66 kilo...." zo laat ik haar weten. Dat wil ze niet geloven. Ik moet mee naar de badkamer en op de weegschaal. En ja hoor, het klopt.
Ze pakt me bij mijn bovenarm en zegt: "en nu absoluut niet gaan lijnen of op dieet hoor Tiertsje! Want als je zieker wordt heb je dan niks meer om bij te zetten. En het is echt niet mooi als je ziek bent en zo vreselijk mager..."
Ik beloof haar niet op dieet te zullen gaan, en te proberen op gewicht te blijven.
Ze zwaait me uit vanaf haar balkon. Dit prachtige werk kan ik nog lang niet kwijt.

  • Reacties(1)//www.ambassadeursijke.nl/#post786