trots op zorg

trots op zorg

Yes, gelukt

Vandaag probeer ik mijn eigen BLOG te maken!!

Ter nagedachtenis

trots op zorgGeplaatst door Tiertsje Kuipers 2014-12-14 03:23:21
Ter nagedachtenis....

Op 23 november 2014 in de morgen is mijn lieve vrouw Tiertsje overleden aan de gevolgen van kanker...
Tijdens de afscheidsdienst op 29 november is onderstaande afscheidsbrief voorgelezen in het Fries.
Ik heb hem voor jullie vertaalt in het Nederlands. Een brief met een boodschap....

Tiertsje haar blog blijft toegankelijk voor wie dat wil. We zullen zorgen dat hij nog geruime tijd in de lucht blijft.
Alle verhalen zijn inmiddels ook digitaal opgeslagen en gaan dus niet verloren.

Bedankt dat jullie zo massaal belangstelling hebben getoond tijdens haar ziekte en overlijden.
Het was hartverwarmend. Heel erg bedankt daarvoor.

Douwe Kuipers en Kinderen.

Afscheidsbrief van Tiertsje Jacoba Kuipers-Boersma
Oudemirdum Oudemirdum
20 april 1962 23 november 2014

Voorgelezen door d.s. Teije Osinga in de dankdienst voor haar leven op zaterdag 29 november in it Klif te Oudemirdum.

Een afscheidsbrief schrijven, dat is nog niet zo makkelijk. In mijn nachtelijke gedachten heb ik hem al duizend keer geschreven...maar nu is het echt. Natuurlijk in het Fries want dat is mijn moedertaal, iemand zal hem vast vertalen voor de niet Friezen hier. In elk geval ben ik blij dat jullie hier met Douwe en mijn lieve kinderen, zusters en broers (wel of niet aangetrouwd) vrienden, dorpsgenoten collega's en mensen die op wat voor manier dan ook haar met mij verbonden voelen, mijn leven hier in Oudemirdum willen herdenken. De plaats waar ik ben geboren en getogen. Want een mooi leven dat heb ik gehad. Ik heb denk ik alles er wel uit gehaald wat er in zat voor mij.

Zelfs het laatste jaar is voor mij van onschatbare waarde geweest. Een leraar in Amsterdam op school zei tegen mij: "Bij jou moet alles kloppen, de cirkel moet rond zijn..."En zo is het maar net.
Nadat ik ziek werd heb ik alles nog een keer heel intens beleeft. De prachtige zachte winter, jammer genoeg geen sneeuw en ijs, maar misschien ook wel beter...kon ik ook niks breken. Maar wel de oudejaarsloop kunnen rennen.
Na de winter kwam al vroeg het voorjaar. Voor mijn gevoel bloeide alles uitbundiger dan ooit te voren. Het voelde als was het speciaal voor mij bedoeld. De tuin was bijna fluorescerend groen, ik kon er niet genoeg van krijgen. Wat heb ik prachtig gelopen door ons mooie Fryslân, wat kreeg ik nog een reservetijd. Ik kon zelfs met mensen die ik lief heb 120 km van de 11-stedentocht lopen. Mijn verjaardag op Paaszondag 20 april kon ik buiten vieren. Het was warm en dat gebeurt bijna nooit.
En het kon maar niet op. Na die prachtige voorjaarsweken kwam de zomer. Mijn mannen gingen naar Afrika en ik bleef achter met onze Japke. Maar het was hier bijna net zo warm als in Afrika.
Samen met Japke naar Maastricht. Luisteren naar het concert van André Rieu. Tot laat in de avond genieten op het Vrijthof. We hebben zelfs als Fryske Flowergirls een interview gegeven aan de filmers van André Rieu zijn team. We gaan nu echt waar de hele wereld over. En later naar Terschelling. Heerlijk liggen op het strand met de zon, zand en water op ons bruine vel. Het kon niet op.
Toen iedereen weer gezond en wel terug was uit Afrika, met ons eigen clubje te kamperen in Drenthe. Precies op het zelfde plekje waar we vroeger stonden toen de kinderen nog klein waren. We hebben allemaal genoten met volle teugen en het mooie weer was nog niet op.
Een beetje later in de zomer, 's morgens op blote voeten door het met dauw bedekte gras lopen om druiven van onze eigen boom te plukken. Ze waren zoeter en dikker als ooit te voren.
En nu ik dit schrijf is het herfst. Ik voel dat ik zelf ook in de herfst van mijn even ben. Tijd om tot mezelf te koen na alle drukte. Ikzelf heb altijd gezegd, er is geen eind en geen begin alleen wisseling. En zo is het ook. Ik zal doorleven in mijn kinderen en misschien zelfs mijn kleinkinderen. Zo is het altijd gegaan. Ik heb in mijn leven altijd graag een steen willen verleggen. Het hoeft niet een grote steen te zijn al is het maar een kiezelsteen...ook daardoor verander een stroom. En misschien verleg ooit iemand weer mijn steen, maar dat is niet erg. Zo is het leven.

Vandaag wil ik jullie nog een ding mee geven. Een boodschap met een opdracht.

Zoal jullie vast wel weten lopen mijn werk en hobby bij mij zo'n beetje door elkaar. Mijn werk in de ouderenzorg/dementiezorg is altijd mijn passie geweest. Het was meer dan alleen mijn werk. De mensen waar ik kwam waren meer dan de mensen die ik op dat moment zag. Het mens dat nu oud en krakkemikkig is, is ook een kleine baby geweest en heeft gedronken aan de moederborst. De baby werd kind en heeft gespeeld met knikkers, poppen, hoepels en touwtje gesprongen. Het kind werd groter en werd verliefd, kreeg zijn eerste kus, raakte aan het werk en kreeg zelf kinderen. Stond midden in het leven. En nu is diegene oud en langzaam laat het lichaam het afweten. En niet alleen het lichaam wordt krakkemikkig, maar ook de geest. Vroeger zij men dat zo mooi, iemand werd kinds. Nu krijg je van de dokter de diagnose DEMENTIE! En geloof maar dat dat hard aankomt. En dan kom ik of iemand van mijn collega's op de proppen om een stukje begeleiding te geven. We proberen de patiënt een stukje van het leven bij de hand te nemen en te helpen in deze soms zo mistige wereld waarin de weg soms zo ontzettend eenzaam is.
Toen ik zelf in december 2013 de diagnose darmkanker met uitzaaiingen in de lever kreeg, kon ik nog goed bedenken wat ik wel of niet wou. Mijn geest was gelukkig nog helder genoeg. We krijgen veel aandacht van lieve mensen in de vorm van kaarten, bezoek, bloemen en noch veel meer. Wat helpt dat om zo'n moeilijke tijd door te komen. Een warme deken.
De diagnose dementie is net zo goed ongeneeslijk en leid uiteindelijk tot de dood. Maar in de tijd dat ik deze mensen begeleiden mocht, zag ik sporadisch een kaartje, bezoek of een bloemetje. Het is een ziekte die we mijden..we weten ons er geen raad mee. Maar wat voelen deze patiënten en hun naasten hun vaak eenzaam en machteloos in de strijd tegen de dementie. Zelfs dokters en dominees weten er vaak geen raad mee, terwijl 1 op de 3 vrouwen en 1 op de 5 mannen deze verschrikkelijke ziekte krijgt.

Mijn laatste wens is dat jullie met elkaar aandacht hebben voor deze mensen. Het liefst net zoveel als Douwe , de kinderen en ik de afgelopen tijd hebben gehad. Dankje dankje dankje wel lieve mensen voor alles wat jullie voor mij en ons betekend hebben.

Mijn wezen is voor altijd vrij



  • Reacties(10)//www.ambassadeursijke.nl/#post797