trots op zorg

trots op zorg

Yes, gelukt

Vandaag probeer ik mijn eigen BLOG te maken!!

It komt dochs oars...

trots op zorgGeplaatst door Tiertsje Kuipers 2014-09-16 21:17:13
Het gaat altijd anders dan je denkt....dit zal denk ik iedereen beamen.
Mantelzorgers van patiënten vragen mij ook wel eens hoe het ziekte verloop zal zijn, ook ik zelf denk wel eens hoe zal het met mij gaan?
Helaas kunnen we niet in de toekomst kijken en dat is ook maar goed. Zieke mensen maar ook gezonde mensen zouden meer van het moment moeten genieten. Niet te vaak achterom kijken, dat is geweest. En ook niet te veel vooruit kijken...leven in het moment! We moeten zeilen op de wind van vandaag, de wind van gister is geweest en we weten niet of er morgen wel wind staat.
Een mooi voorbeeld vind ik het verhaal van oude Auke. Misschien heb ik het al eens eerder verteld maar het is maar al te waar.
Jaren geleden in de tijd dat ik nog avonddienst bij de thuiszorg deed (24 uurs zorg was net in opkomst) Hadden we oude Auke in zorg. Auke woonde zo'n beetje in "the middle of nowhere" het was die winter erg koud en het vroor dat het kraakte. Om bij Auke te komen moest ik over de zeedijk rijden en die was soms akelig glad. Mobiele telefoon hadden we nog niet. We werkten met een pieper, als de pieper ging moest je vragen of je bij mensen (bekend of onbekend) even naar de centrale mocht bellen, dat mocht eigenlijk altijd wel tegen een kleine vergoeding. Auke had geen telefoon op de oude boerderij. Auke was de laatste op de route, en ik zei altijd tegen mijn man; "als ik niet thuis kom ben ik daar bij Auke van de weg gegleden...Kom me dan maar halen als ik om 12 uur niet thuis ben"
Auke had zijn hele leven op de boerderij gewoond, eerst met zijn ouders en toen nog alleen met zijn zus. Zijn zus was een tijdje daarvoor overleden en nu was Auke nog alleen. Auke was geen makkelijke man, vaak was hij nors en eenkennig. Hij zal waarschijnlijk een beginnende dementie gehad hebben, maar daar was toen nog niet zoveel aandacht voor. Het doel was om Auke nog "even" te controleren voor de nacht en hem dan naar bed te brengen. Maar 9 van de 10 keer wilde Auke niet naar bed. Hij wilde in zijn hoge leunstoel bij de tafel blijven zitten. Het liefst kippend met de stoel tegen de houtkachel aan geleund. Ik vond het altijd vreselijk eng, zo half tegen die hete houtkachel leunend. Vandaag of morgen zullen ze hem nog eens verbrand vinden....zo dacht ik vaak als ik Auke alleen achterliet. Zo ook die bewuste avond. Auke was boos en wilde niet naar bed. Hij kipte weer met zijn stoel tegen de houtkachel waar nog een prakje boerenkool op stond te pruttelen (wilde hij nog opeten, maar niet nu) Ik reed met een naar gevoel naar huis. En was blij dat ik heelhuids thuis was, want het was ontzettend glad op de weg naar huis.
De volgende ochtend werd ik in alle vroegte gebeld door de wijkverpleegkundige in het gebied waar Auke woonde.
Auke was dood!
Ze vroeg zich af hoe ik hem de avond daarvoor had achtergelaten, ik vertelde dat er eigenlijk niks bijzonders gebeurd was maar dat Auke niet naar bed wilde. Ik schoot direct in de stress...zou hij dan nu toch verbrand zijn?
Niks was minder waar, de wijkverpleegster vertelde dat Auke in bevroren toestand achter in de schuur was gevonden...
Waarschijnlijk heeft hij 's nachts naar de w.c. gemoeten, plassen hoefde Auke niet want hij had een catheter.
Het oude "húske" (ouderwetse w.c. op de beerput) was achter de boerderij. Waarschijnlijk is Auke in de schuur gestruikeld en gevallen. De urine in het opvangzakje was bevroren.
Ik vertel dit verhaal wel vaker, je kunt wel heel bang zijn voor wat er komt...maar vaak gaat het toch compleet anders. Dat laat het verhaal van Auke maar weer al te duidelijk zien.
Probeer te genieten van het moment. It giet dochs altyd oars!

  • Reacties(4)//www.ambassadeursijke.nl/#post789

Vakantie

trots op zorgGeplaatst door Tiertsje Kuipers 2014-09-16 06:24:56
Ook op vakantie houdt mijn werk mij vaak bezig, niet dat ik het niet los kan laten....maar ook op vakantie kan ik het niet laten om met mijn "professionele bril" om mij heen te kijken.
Afgelopen zomer zat ik samen met mijn gezin op een terrasje bij een ouder echtpaar. Zo te zien had meneer een iets jongere partner. Ik zat naast hem en voelde een soort van "niet pluis" gevoel.
Mevrouw was nogal beschermend naar haar partner toe. Toen mevrouw even naar het toilet was, knoopte ik een gesprekje aan met meneer. Ik vertelde hem dat wij als gezin een paar dagen met vakantie waren omdat mijn man en twee zoons 3 weken in Afrika vrijwilligerswerk hadden gedaan. En als afsluiting van een mooie ervaring nu nog een week in Drenthe op vakantie waren als gezin. Gelijk begon meneer over Afrika te vertellen, waar hij ooit met zijn eerste vrouw met vakantie was geweest...toen zijn huidige vrouw terug kwam van het toilet en hoorde dat hij over Afrika vertelde snauwde ze hem een beetje bits toe: "waarom begin je nou vanuit het niets over Afrika te vertellen, we zijn nu toch in Drenthe?" Ik nam het voor hem op en legde de situatie uit. O.k, hij was dus niet vanuit het niets over Afrika begonnen (ze was zichtbaar opgelucht) Vervolgens hadden we nog een gezellig gesprek met elkaar. Aan het eind van de middag ging mevrouw afrekenen bij de bar. En weer greep meneer zijn kans en vertelde in het kort zijn hele levensgeschiedenis....zijn scheiding, en het hertrouwen met een lieve vriendin etc. Ik keek al even stiekem richting bar en dacht bij mezelf...nu hoop ik dat mevrouw nog even een tijdje weg blijft anders verwijt ze hem natuurlijk weer dat hij "zomaar" een verhaal aan een wildvreemde vrouw vertelt. Gelukkig was de rij achter de bar lang zodat mevrouw een tijdje wegbleef.
Volgens mij was meneer blij even iets van zichzelf aan mij te kunnen vertellen, en toen mevrouw terug kwam had hij zo'n beetje alles verteld.
Toen meneer en mevrouw de tocht op de fiets vervolgden, bedankte meneer mij voor de gezellige middag!
Het was duidelijk dat er iets niet helemaal in de haak was....een potentiële cliënt?

  • Reacties(1)//www.ambassadeursijke.nl/#post788

Concentratie

trots op zorgGeplaatst door Tiertsje Kuipers 2014-09-16 06:09:45
Concentratie en dementie...soms lastig en soms nog heel sterk aanwezig.
Zo begeleide ik vorig jaar een oudere meneer met ziekte van Alzheimer, die weinig aandacht voor zijn omgeving meer had. Ook herkende hij zijn kinderen, verzorgers en andere bekenden praktisch niet meer. Zijn vrouw herkende hij nog wel, alleen waarschijnlijk niet meer in de rol van partner maar meer in de rol als "ontbrekend deel van zichzelf"
Meneer was vroeger wiskunde leraar geweest en was altijd erg goed in getallen gebleven, ook in reeksen getallen.
Tot op het laatst maakte hij iedere dag de Sudoku welke dagelijks in de Trouw staat. Hij was daar praktisch de gehele ochtend zoet mee en had niet eerder ergens anders tijd voor dan op het moment dat de Sudoku was opgelost. Erg eenvoudig zijn deze puzzeltjes niet, tenminste...ik los hem niet zomaar op.
Voor mevrouw was dit een heerlijk moment, kon ze even om een boodschap of even een moment bij de buurvrouw op bezoek. Ze wist dat het minimaal 2 uren duurde voordat het puzzeltje was opgelost.

Zo ook bij meneer de Vries, vanmiddag biljartte hij maar liefst 5 uren onafgebroken! Eerst met zijn vaste begeleider, toen met zijn zoon en vervolgens met zijn dochter die nog even langs kwam. Iedereen was moe en had zin in koffie of een hapje eten, behalve meneer de Vries. Onbegrijpelijk dat hij zo geconcentreerd bezig kan zijn. Als ik of iemand anders op bezoek ben en we drinken een kopje thee dan is meneer de Vries na 5 minuten vertrokken, altijd onrust in zijn lichaam.
Ook kan hij uren bezig zijn met een klein kinderpuzzeltje van 40 stukjes van "Cars".
Hij is dan zo geconcentreerd bezig, zelfs als het eten op tafel staat weet hij van geen ophouden (terwijl hij ook graag mag eten) het puzzeltje moet klaar!
Toch is het prettig dat mensen met een gevorderde dementie een aantal (of soms maar één) zaken hebben waar ze vol overgave mee bezig kunnen zijn zodat de partner af en toe toch een moment voor zich zelf kan nemen.
Alleen is het soms moeilijk om te ontdekken wat degene boeit en/of leuk vindt. Het hoeft niet altijd iets te zijn wat ze vroeger geboeid heeft.
Bij de wiskunde leraar was het duidelijk, cijfers hadden altijd zijn voorkeur gehad.
Maar meneer de Vries had vroeger niks met kinderpuzzeltjes of met biljarten. Hij is zijn leven lang met hele andere zaken bezig geweest. De kunst is dus om uit te vinden wat de persoon met dementie in deze fase van zijn of haar leven nog wel boeit. Soms lukt het door goed te observeren om hier achter te komen, maar soms is er ook echt niks wat degene kan boeien en dan kan het fijn zijn als iemand zo af en toe de zorg eens even een moment over kan nemen.

  • Reacties(0)//www.ambassadeursijke.nl/#post787

Dieet

trots op zorgGeplaatst door Tiertsje Kuipers 2014-09-12 07:07:43
Vanmiddag op bezoek geweest bij mevrouw van der Glas.
Ik zie gelijk dat er iets mis met haar is...allereerst vraagt ze me waarom ik zo laat ben. Ik vertel haar dat het aan het eind van de dag wel eens een klein beetje uit kan lopen. Meestal bezoek ik haar 's middags om één uur, maar vandaag hadden we een afspraak om half vijf. Helaas is het tien minuten later geworden, maar dat kan ze niet zo goed meer overzien.
Mevrouw van der Glas woont alleen in een mooi nieuw appartement. Ze heeft twee dochters welke niet dicht in de buurt wonen en een "varende" zoon.
Afgelopen winter is mevrouw haar jongste dochter ongeneeslijk ziek geworden. Mevrouw haar dochter en ik hebben regelmatig contact, niet alleen over haar moeder maar ook omdat we "lotgenoten" zijn. De jongste dochter is een paar maand geleden getrouwd, het leek toen allemaal zo goed te gaan. Zelfs haar broer was een aantal maanden thuis van zee om dit evenement bij te wonen. Maar nu is mevrouw haar zoon terug naar zee en haar dochter ligt in het ziekenhuis. Ook is mevrouw op bezoek bij haar oudste zus geweest in Amsterdam, haar zus is namelijk kort geleden opgenomen in het verpleeghuis. Deze zus lijdt ook aan dementie, maar is veel zieker. Ze ging 's nachts aan de wandel, dus was thuis wonen geen optie meer.
Mevrouw heeft dit bezoek aan haar zus erg confronterend gevonden en is minstens een week van slag geweest.
Met de zusters van de zorg kan ze hierover niet praten, er is al zo veel wisseling geweest in eerst verantwoordelijke verzorgenden...mevrouw probeert niet eens meer de namen van de zusters te onthouden, want voordat ze goed en wel gewend is heeft ze weer een andere zuster. Ze is blij dat ik tenminste "steeds dezelfde blijf" bij mij kan ze haar hart luchten en dat doet haar goed.
Aan het eind van mijn bezoek lijkt ze weer wat opgelucht. Ze vraagt hoe het met mij gaat, ze vindt dat ik wel wat afgevallen ben. Ik laat haar weten dat dat niet het geval is. "Ik ben minstens 66 kilo...." zo laat ik haar weten. Dat wil ze niet geloven. Ik moet mee naar de badkamer en op de weegschaal. En ja hoor, het klopt.
Ze pakt me bij mijn bovenarm en zegt: "en nu absoluut niet gaan lijnen of op dieet hoor Tiertsje! Want als je zieker wordt heb je dan niks meer om bij te zetten. En het is echt niet mooi als je ziek bent en zo vreselijk mager..."
Ik beloof haar niet op dieet te zullen gaan, en te proberen op gewicht te blijven.
Ze zwaait me uit vanaf haar balkon. Dit prachtige werk kan ik nog lang niet kwijt.

  • Reacties(1)//www.ambassadeursijke.nl/#post786

Feestje

trots op zorgGeplaatst door Tiertsje Kuipers 2014-09-11 22:18:04
Samen met deze 4 collega's geven wij begeleiding aan mensen met dementie in gemeente Súdwest Fryslân en de Fryske marren.
Zoals je op deze foto kunt zien, maken we van alle dagen een feest! Een superteam waarmee het fijn werken is.

  • Reacties(3)//www.ambassadeursijke.nl/#post785

Weer terug...

trots op zorgGeplaatst door Tiertsje Kuipers 2014-09-11 22:11:14
Na een lange zomerperiode met schitterend weer, ben ik nu weer "helemaal" terug.
Vaste lezers van mijn blog zullen waarschijnlijk tussen de regels doorgelezen hebben dat ik momenteel zelf ook ziek ben.
In november is bij mij een tumor in de darm ontdekt met uitzaaiingen in mijn lever. Vanaf januari heb ik de nodige chemokuren ondergaan, maar kon ondanks de chemo wel mijn PRACHTIGE werk blijven uitvoeren. Want het werken met mensen en partners met dementie kost mij niet alleen energie maar geeft mij ook ontzettend veel energie.
De tumoren in de lever zijn kleiner geworden maar helaas ben ik afgelopen zomer ziek geworden en blijkt het proces ondanks de chemo toch door te gaan.
Op dat moment stond ik voor de keuze om opnieuw het "chemo-traject" in te gaan. Na goed overleg heb ik besloten niet opnieuw chemokuren te ondergaan. Op dit moment voel ik me goed, en ga vooral voor kwaliteit van leven.
In eerste instantie dacht ik na mijn ziekenhuisopname ook te willen stoppen met werken...na een aantal dagen kwam ik er eigenlijk achter dat ik mijn werk helemaal niet kan missen. Wel werk ik wat minder uren, want ik moet wel efficiënt met de tijd die me nog rest om gaan.
Ook dacht ik te gaan stoppen met bloggen....ik wil namelijk niet dat het te veel over mijzelf gaat.
Maar vandaag heb ik besloten, toch door te gaan met mijn verhalen. Werk en privé zal vanaf nu wat meer met elkaar verweven zijn maar dat is misschien juist wel goed.
Ik merk namelijk in mijn werk dat patiënten/cliënten het eigenlijk wel heel prettig vind dat ik nu een soort van "lotgenoot" ben. Want ook dementie is een ongeneeslijke ziekte, ook ik heb een ongeneeslijke ziekte. En er zijn meer raakvlakken dan je zo op het eerste gezicht zou denken.
Ook ik merk, net zoals de cliënten waar ik kom, dat mensen (soms goed bedoeld) de regie over willen nemen. En dat is iets waartegen ook ik in opstand kom.
Afgelopen zomer bijvoorbeeld, waren man en kinderen 3 weken naar Afrika. Ik was alleen thuis en heb heerlijk op de ladder pruimen uit de boom geplukt...dit was vast en zeker niet gebeurd als iedereen thuis was geweest.
Cliënten vinden het heerlijk als ik dit vertel. Ik heb altijd wel ongeveer kunnen bedenken hoe het zou zijn als iemand de regie over wil nemen maar ik heb er dus nu ook echt een gevoel bij.
Ook merk ik dat ik veel meer "in het moment leef"
Eigenlijk zouden we dat allemaal moeten doen, maar helaas lukt dit vaak zo moeizaam.

Ik heb de draad van het bloggen dus weer opgepakt en hoop nog heel lang door te kunnen gaan!
Want, er gebeuren heel veel mooie dingen in de zorg, als je ze maar wilt zien!

  • Reacties(2)//www.ambassadeursijke.nl/#post784

Tot de knieën in de drek

trots op zorgGeplaatst door Tiertsje Kuipers 2014-06-26 07:37:22
Een bijzondere wandel middag.
Sinds ongeveer een jaar ga ik iedere middag met mijn vriendin Tiertsje te wandelen. Meestal maken we een tocht tussen de 10 en 20 kilometer. We zijn hiermee begonnen in maart 2013 om te trainen voor de 11-steden wandeltocht van dit jaar. Helaas ben ik in december ziek geworden, maar we zijn blijven wandelen. De 11-stedentocht heb ik niet helemaal gelopen maar toch wel zo'n 120 kilometer.
En nu wandelen we "gewoon" door, we blijven trainen. Misschien dat ik volgend jaar de 11-stedentocht toch nog eens helemaal kan lopen. Het is in ieder geval heerlijk om op deze manier in conditie te blijven.
Vanochtend eerst naar het ziekenhuis voor een kuur, vervolgens even afwachten hoe het gaat en dan een whats-app naar mijn vriendin om te melden dat het wandelen best door kan gaan. Zo gezegd zo gedaan.
Vanochtend eerst nog een telefoontje van het Ciz, een aanvraag voor een zorgboerderij van een patiënt nader toelichten. Gelukkig wordt de aanvraag gehonoreerd, vervolgens met de partner van de cliënt bellen dat de uitbreiding zorgboerderij door kan gaan. Nog geen twee uren later word ik gebeld door de dochter van bovenstaande cliënt/partner dat haar vader in het ziekenhuis is opgenomen...
Tsja en dan volgt er natuurlijk actie.
Ik heb vanmiddag wel vrij, maar dit is niet iets wat ik 1,2,3, even kan overdragen.
Onder de wandeltocht van mijn vriendin en mij wordt er dus druk gebeld. Gelukkig werkt mijn vriendin ook in de zorg en die krijgt ook regelmatig telefoontjes onderweg. We hebben dus altijd begrip voor elkaars situatie, dus ook deze keer is er begrip.
We hebben een nieuw bospaadje ontdekt en lopen heerlijk over dit nieuwe pad, midden tussen de koningsvarens en links van ons een smal watertje. Ik moet nog één telefoontje plegen naar de dochter van de opgenomen mantelzorger. Helaas is ze steeds in gesprek, dus besluit ik al lopend de voice-mail in te spreken. Terwijl ik druk aan het praten ben en verslag doe van wat ik geregeld heb, zak ik plotsklaps eerst tot mijn enkels in de drek...maar ik blijf de voicemail inspreken...ik eindig mijn gesprek met de volgende woorden; " je zult wel denken wat gebeurt er allemaal, maar ik ben nog steeds aan het wandelen en zak nu met mijn voeten in de drek...ik zak steeds verder en moet dus nu het gesprek beëindigen..."

Gelukkig heb ik de voicemail later, toen ik weer uit mijn benarde positie bevrijd was kunnen uit leggen. Gelukkig moest de dochter er om lachen. Ze was al lang blij dat ik hen op mijn vrije middag wilde helpen!

  • Reacties(1)//www.ambassadeursijke.nl/#post783

Een kamer in het verzorgingshuis

trots op zorgGeplaatst door Tiertsje Kuipers 2014-06-20 07:40:28
Momenteel kom ik eens in de twee weken bij mevrouw Timmerman. Het gaat niet goed thuis. Ze is verdrietig, moe, eenzaam en ziet er slecht uit.
Ze is blij als ze mij ziet. "Ik zit zo vaak alleen en ben zo moe, kun je er voor zorgen dat ik zo snel mogelijk naar het verzorgingshuis ga. Nog liever vandaag dan morgen"
Ik weet me de dag nog goed te herinneren dat ik voor het eerst bij mevrouw Timmerman op bezoek kwam. Ik vond het toen ook al niet goed gaan, maar verhuizen naar het zorgcentrum dat was voor haar geen optie.
Toen ik haar op een gegeven moment vertelde dat ze daar op haar kamer haar sigaretje kon roken en ze haar poes mee kon nemen, wilde ze er à la minuut wel heen. Maar zo snel kan dat natuurlijk niet.
Een aantal weken geleden kreeg ze een kamer aangeboden, op de 3e etage. Het leek haar in eerste instantie een prachtige kamer, maar toen kwam ze er achter dat het op de 3e etage was en dat ze met de lift zou moeten om haar kamer te bereiken....en toen vertelde ze me dat ze panisch voor liften is. "Ze krijgen mij met geen stok in die lift, ik heb vroeger eens vast gezeten en ik kom er echt niet in..." Met de trap naar boven is voor mevrouw Timmermans geen optie, bij twee treden heeft ze al bijna geen lucht meer.
Als ik haar vandaag bezoek, vraagt ze weer of ik alsjeblieft zo snel mogelijk een kamer kan regelen.
"Er zit maar één ding op" laat ik haar weten, "en dat is?" kijkt ze me vragend aan...."dat ik vannacht naar het zorgcentrum ga en één van de bewoners 'om sjippe' help. Nou, van mij mag je" laat ze me weten, "en als je in de gevangenis komt, dan kom ik je opzoeken!" Ze weet dat ze nog een tijdje moet wachten, maar ze is zo ontzettend aan een opname toe.
We drinken samen een kopje koffie en hebben het over vroeger toen ze nog met haar ouders in de kermiswagen woonde. Ze was zo blij dat er een einde aan het zwervend bestaan kwam. Ze vond het maar niks om van dorp tot dorp te trekken. Ze was blij dat ze een man trof buiten de kermiswereld om met een 'gewoon' huis.
Veel liefde heeft ze nooit ervaren van haar ouders, het was een hard bestaan het kermis leven. Ze weet zich nog te herinneren dat ze voor haar moeder prachtige gordijnen voor de wagen had gehaakt, een hele klus.
Lang hebben ze niet in de wagen gehangen, een buurvrouw die de gordijnen zag wilde ze graag hebben. Moeder hoefde zich niet lang te bedenken, ze verkocht ze voor een goede prijs en wat haar dochter daarvan zou vinden? Dat vond ze niet belangrijk.
Zelf heeft mevrouw Timmermans haar eigen kinderen wel veel liefde gegeven, en dat is te merken. De kinderen passen goed op mem, al vergeet ze zelf vaak dat de kinderen regelmatig langs komen.
Ik hoop dat er snel een goed plekje voor haar vrij komt in het zorgcentrum, want als er één goede zorg verdient dan is het mevrouw Timmermans wel!

  • Reacties(0)//www.ambassadeursijke.nl/#post782
« VorigeVolgende »